Afgelopen weekend was het weer zo feest, dit weekend heb ik weer met Robin een kamertje vol gelegd met laminaat. Vorig jaar tijdens Pasen hebben we de woonkamer gelegd en toen gingen we al als een trein, dus dit weekend deden we het nog is lichtelijk over.
Gelukkig was het kamertje wat kleiner en we waren nu maar met ze tweeën, maar ondanks dat ging het wel sneller. 11 uur begonnen we met de eerste ondervloerplaten er in te leggen.
Ondervloer platen is zo probleem nog niet, kwestie van alle plater beetje neerleggen (dan verspringen natuurlijk ;) ), maar die liggen er redelijk snel wel in. Voor dat we de eerste rij gelegt hadden hebben we eerst mijn kabel die van de pc naar mijn radio loopt omgeplugt naar de radio die daar al stond, want wat is nou laminaat leggen zonder een beetje muziek ... De buren mochten heerlijk mee genieten, maar dat moet kunnen. Laminaat leggen doe je niet elke dag! (Muziek luisteren trouwens wel :+).
Nadat de ondervloerplaten er in lagen waren we mooi een uurtje verder konden we de tijd eventjes onder breken voor een heerlijke gebakke ei en die ging er natuurlijk ook wel weer in.
Maar daarna mochten we wel weer aan de bak. Met een beetje muziek er bij en gaan met die banaan, meters voor meters gingen er in. Beetje zagen en een de planken er in klikken en voor je het weet lagen de eerste banen er al in. Helaas dat er een (kut) bed op de kant stond, dus die hebben we de hele tijd kunnen verplaatsen.
Maar voordat we de planken helemaal door gelegd hadden hebben we natuurlijk onze naam achterlaten voor de gene die de vloer er ooit weer is uit gaat halen.
Tegen een uurtje of 5 waren we er wel een beetje klaar mee laminaat lag er in, plinten gingen er op en het begon weer ergens op te lijken. Alleen toen hadden we nog een probleem met de deur. Deur kon nog niet terug daar mocht nog ff wat millimeters van afgeschaafd worden. (Najah toen kwam me opleiding Bouwkunde ook weer is goed van te pas).
Eigenlijk hebben we alles zo beetje in een dagje gelegd, had eigenlijk ook wel verwacht dat het mee zou vallen, maar je weet maar nooit. Min ouders waren toen zo sociaal geweest om eventjes naar de Chineese te lopen en zo hebben we met ze alle nog gezellig gegeten en zijn wij richting Soesterberg vertrokken om daar nog de boel te verbouwen.
|